Świat według wujka Razora

Swojego czasu, Czerski pisał o niepoprawnej klasyfikacji ludzkich umysłów na ścisły (inaczej: analfabetę) i humanistyczny (czyli magnetofonową pamięć przy jednoczesnym braku inteligencji). Czytając tego posta nie spodziewałem się, że kiedykolwiek tak dotkliwie odczuję słuszność pierwszego stwierdzenia.

Tak się składa, że mam przyjemność studiowania na uczelni technicznej, z której kiedyś wyjdę jako magister inżynier elektroniki. Słyszałem kiedyś anegdotę o profesorze, który, tak jak być powinno, przedstawił się na pierwszym wykładzie. I wymieniał po kolei swoje tytuły naukowe: profesor, doktor, habilitowany… Nastąpiła efekciarska przerwa, po której dodał: a teraz najbardziej szczycący stopień: inżynier. Taki mądry człowiek, a nie wiedział, jaką głupotę wtedy palnął.

Bo sprawa wcale nie wygląda tak różowo. Ale zacznijmy od początku.

Witam państwa w laboratorium teorii obwodów. Podkreślam: laboratorium. Jak usłyszę od kogoś, że jest na labolatorium, to wyrzucę na zbity pysk. Jak ktoś spóźniony i zdezorientowany spyta: „gdzie jest labolatorium teorii obwodów?” – odpowiem mu, że tutaj takiego nie ma. Bo nie ma. Ale jak ktoś na stronie tytułowej napisze Sprawozdanie z labolatorium Teorii Obwodów, będzie mógł przyjść za rok, by powtórzyć przedmiot.

Gość wiedział w tym rzecz. Jest jedynym bohaterem tej notki, którego historia zakończyła się szczęśliwie.

Był sobie doktor elektrotechniki. Był sobie też profesor elektrotechniki. Obaj uparcie wpajali studentom o tym, jak następuje przełanczanie tranzystorów. Ciała obu, cóż za zbieżność, znaleziono zakrwawione na pobliskim kompostowniku. Jak widać, warto się uczyć języka ojczystego.

Był też technik, który próbował włanczać wobulator. Udało mu się. Tyle, że zniknął w tajemniczych okolicznościach, a niewyłanczony generator spowodował pożar, w którym zginęli inni analfabeci, którzy będąc doktorami dyscypliny elektro-, nie potrafili wymówić najważniejszego słowa tej nauki. Jak widać, warto wyciągać wnioski z wcześniejszych tajemniczych śmierci współpracowników.

Był też pewien profesor, który pisał wiele skryptów i opracowań przydatnych nie tylko studentom. Niestety, nie znał pojęcia interpunkcji, a przecinków używał tylko do oddzielania argumentów funkcji w C++. Ten, dla odmiany, zginął śmiercią naturalną i nigdy nie opanował trudnej sztuki stawiania przecinków. Jak widać, warto się uczyć interpunkcji i ortografii – nigdy nie wiadomo, kiedy Kostucha przyjdzie właśnie po nas.

Był też pewien student (przyszły inżynier, stypendysta), który okazał się na tyle koleżeński, że pożyczył notatki wujkowi Razorowi (bo ten ma dwie lewe i drewniane ręce i nie potrafi odczytać swojego pisma, które napisał dawniej niż 5 minut temu). Niestety, notatki te zawierały nawiązania do modółów admitancji i ładunków pszestszennych. Skutki tego ów dobrodziej poczuł rano następnego dnia, kiedy obudziwszy się, stwierdził ze zdziwieniem, że żyje. Jak widać, warto czasem pożyczać mi notatki.

Dopiero wtedy, gdy wymacał ręką plecy, pośladki i lędźwie spostrzegł, że dobrowolnie oddał nerki, które sprzedałem mafii.

Za zarobione pieniądze kupiłem sobie nalewkę i narkotyki, a następny tydzień spędziłem w rowie ciągnącym się wzdłuż szosy do Darłówka.

Był też inny kolega z grupy. Napisał on w swoim sprawozdaniu:

Wnioski: uzyskane wartości pomiarów są jeżeli chodzi o wielkość poszczególnych z nich (która jest większa) zgadzają się.

Ten również umarł. Ze wstydu, kiedy jego sprawozdanie było głośno odczytywane wśród innych studentów.

Inżynierze, Ty analfabeto. Ucz się języka ojczystego. Ucz się ortografii, interpunkcji i ładnego stylu. Ucz się, póki Ci nie grożę, a zaledwie bardzo ładnie proszę.

Cześć, jestem wujek Razor i podnieca mnie obrażanie Twoich uczuć i niszczenie Twojego wątłego świata.

Treść

• teksty krytykujące Twoje poglądy i Twoją religię
• obserwacje świata i ludzi
• ciekawostki, których doświadczyłem - albo i nie
• wyniki moich prowokacji, czyli psychiczne eksperymenty na ludziach
• notki bardziej osobiste - chcesz czytać więcej? skontaktuj się ze mną